Vitamine D verbetert insulinegevoeligheid
Het effect van vitamine D-supplementen op de insulinegevoeligheid werd wel vermoed, maar placebogecontroleerde interventiestudies zijn zeldzaam. Deze prospectieve, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde, pilotstudie onderzocht het effect van een grote dosis vitamine D-supplementen op de insulinegevoeligheid bij stabiele type 2-diabetici (T2D).
Geïncludeerd werden ambulante T2D met stabiel HbA1c over de laatste 6 maanden, stabiele glykemie over de laatste 2 maanden en stabiele dosis antiglykemische medicatie. Ook de bloeddruk moest stabiel zijn onder medicatie.
Methodologie
De 55 patiënten die voldeden aan de inclusiecriteria, werden opgedeeld in een vitamine D-arm (n=29) en een placeboarm (n=26). De basiskenmerken tussen beide groepen waren vergelijkbaar. Eén ml met 300 000 IE cholecalciferol of placebo (fysiologische zoutoplossing) werden intramusculair toegediend. Drie maanden later kregen alle patiënten een tweede dosis: in de vitamine D-arm was dat 150 000 IE cholecalciferol in 0,5 ml, alleen als de 25(OH)-D3 spiegel lager was dan 80 nmol/l en noch hypercalcemie noch hypercalciurie aanwezig waren; de anderen kregen, samen met de placeboarm, 0,5 ml fysiologische zoutoplossing.
Resultaten
Na 6 maanden was er een statistisch significant verschil in primair eindpunt tussen beide armen: het HbA1c steeg gemiddeld minder sterk in de vitamine D-arm (+2,9% ± 1,5% versus +6,9% ± 2,1% in de placeboarm; p=0,041), terwijl de insulineresistentie (HOMA) gemiddeld daalde met 12,8% ± 5,6% in de vitamine D-arm en steeg met 10% ± 5,4% in de placeboarm; de p-waarde voor het verschil tussen de armen is 0,032. De 24-uurs albumine-excretie daalde in de vitamine D-arm van 200 ± 41 naar 126 ± 39 mg/24 uur (p=0,021). Voor de andere secundaire eindpunten, waaronder de 24-uurs gemiddelde diastolische en systolische bloeddruk, was er geen significant verschil tussen de armen.