Tabak en reclame: de kracht (of veeleer de nadelen) van het voorbeeld
Wat volgt, is vooral bestemd voor diegenen die denken dat reclame voor tabak en de sponsoring van sigarettenfabrikanten weinig betekenen en dat visuele blootstelling aan sigaretten weinig belangrijk is.
Een Canadese groep heeft een studie uitgevoerd die aantoont dat iemand zien roken voor rokers een sterke prikkel is om zelf een sigaret op te steken. Belangrijker nog is de vaststelling dat iemand een elektronische sigaret zien gebruiken bij rokers net hetzelfde effect heeft.
De studie werd uitgevoerd bij 60 jongvolwassenen die dagelijks rookten. De proefpersonen rapporteerden of ze al dan niet zin hadden om te roken na het zien van een scène waarin een acteur water in een fles dronk (controle), en daarna van een scène waarin een acteur een echte of een elektronische sigaret rookte (interventie). De proefpersonen verklaarden dat ze zin kregen om een echte sigaret te roken als ze de acteur zagen roken (een echte of een elektronische sigaret). Bij het zien van een scène waarin de acteur een elektronische sigaret rookte, hadden de rokers zin om een echte sigaret op te steken zolang de scène duurde en tot twintig minuten na de scène. Visuele blootstelling aan een elektronische sigaret kan het verlangen om een elektronische sigaret te roken verhogen, wat niet het geval is bij visuele blootstelling aan een echte sigaret. Met andere woorden, er is weinig kans dat een roker in het gezelschap van mensen die echte sigaretten roken, naar een elektronische sigaret zal grijpen als hij zin krijgt om te roken.
De belangrijkste twee boodschappen zijn dus: iemand een elektronische sigaret zien roken verhoogt het verlangen om een echte sigaret te roken. Een roker die iemand een echte sigaret ziet roken, zal geen zin krijgen om een elektronische sigaret te roken