Osteoporose bij mannen: is de behandeling die wordt gebruikt bij vrouwen, efficiënt?
Eén derde van de osteoporotische fracturen doet zich voor bij mannen en de gevolgen ervan zijn doorgaans veel ernstiger bij mannen dan bij vrouwen. Nochtans is osteoporose bij mannen minder bekend. Slechts bij een minderheid van de mannen met een hoog fractuurrisico is de diagnose gesteld en slechts een minderheid wordt behandeld.
Ondanks de verschillen in de pathofysiologie van osteoporose tussen mannen en vrouwen is het botverlies de gemeenschappelijke noemer. Het lijkt dan ook logisch mannen en vrouwen op dezelfde manier te behandelen bij eenzelfde fractuurrisico over een periode van 10 jaar. Goedgekeurde geneesmiddelen zijn bisfosfonaten, denosumab, teriparatide (stimuleert de botaanmaak) en strontiumranelaat. Er zijn vrij weinig gegevens over de veiligheid en de werkzaamheid van die geneesmiddelen bij mannen, maar de beschikbare gegevens bevestigen toch dat de behandeling dezelfde effecten heeft bij mannen als bij vrouwen met postmenopauzale osteoporose.
In de pipeline
Er lopen al klinische studies met nieuwe geneesmiddelen zoals odanacatib, een selectieve cathepsine K-remmer, en romosozumab, een monoklonale antistof tegen sclerostine. Sclerostine is een eiwit dat door de osteocyten wordt gesynthetiseerd, de Wmt-weg van de osteoblasten blokkeert en zo de botaanmaak remt. Sclerostine correleert ook met het fractuurrisico en de botmassa. Er werd een multicentrische fase II-studie2 uitgevoerd bij 419 postmenopauzale vrouwen (55-85 jaar) met een lage botdichtheid (T-score van de wervelkolom, de heup of de femurhals - 2,0 of lager). De vrouwen kregen romosozumab, een sclerostineantagonist, 1x/maand s.c. of om de 3 maanden, een placebo of een ander middel tegen osteoporose (bisfosfonaat of teriparatide). Alle doseringen van romosozumab verhoogden de botdichtheid van de wervelkolom significant (+ 11,3% met de dosering van 200 mg) tegen een daling met 0,1% in de placebogroep en een stijging met 4,1% in de alendronaatgroep en 7,1% in de teriparatidegroep. De botdichtheid steeg significant op alle andere plaatsen (heup, femurhals ...), evenals de markers van botaanmaak. Romosozumab werd uitstekend verdragen behoudens een lichte reactie op de plaats van injectie.