Zwangerschapsdiabetes en risico op prediabetes
Om te onderzoeken welke risicofactoren gepaard gaan met een glucosemetabolismestoornis post partum vergeleken de auteurs het glucosemetabolisme bij vrouwen met en zonder zwangerschapsdiabetes.
Dat glucose-intolerantie tijdens de zwangerschap een predictor is voor een hoger risico op type 2-diabetes in het latere leven is gekend. Maar welke mechanisme ligt aan de basis van deze evolutie?
De studiegroep
De bestudeerde populatie waren 300 vrouwen die opeenvolgend werden geïncludeerd uit een eerdere Noorse populatiestudie. Een orale glucosetolerantietest (OGTT) werd afgenomen tijdens de zwangerschap en in de follow-up van vijf jaar. In de follow-up werd eveneens een radiologische absorptiometrie met dubbele energie (DXA-scan) uitgevoerd.
Verminderde bètacelfunctie
Bij 52 vrouwen (17,7%) werd zwangerschapsdiabetes vastgesteld, met vijf jaar later een bijna vervijfvoudiging van de ontwikkeling van prediabetes (OR 4,8). Na correcties voor gekende risicofactoren, stelden de onderzoekers bij deze vrouwen in de follow-up een verminderde bètacelfunctie vast, maar niet een verhoogde insulineresistentie of een gedaalde insulinesensitiviteit.
In de follow-up en in vergelijking met de vrouwen die geen zwangerschapsdiabetes ontwikkelden, hadden de vrouwen met zwangerschapsdiabetes een toename van de abdominale vetmassa op de DXA-scan. De bètacelfunctie daalt met toenemende abdominale vetmassa in beide groepen, maar meer uitgesproken in de groep met zwangerschapsdiabetes.
Kortom
Het is de toename van de abdominale vetmassa die bij vrouwen bij wie zwangerschapsdiabetes werd vastgesteld, gepaard gaat met een hoger risico op het ontwikkelen van prediabetes en een verminderde bètacelfunctie vijf jaar post partum. Gewichtscontrole na de zwangerschap is dus geen ijdel begrip...