De Lymeverkopers (dr. Jan Vercammen)
Detectiebias. Bias betekent: dingen zien die er niet zijn. Wanneer de detectiemiddelen toenemen, gaat het aantal patiënten automatisch de hoogte in. Ook wanneer de aandacht van de media zich focust op een bepaald medisch probleem, wordt dit op de voet gevolgd door dichte drommen ongeruste burgers, vol vrees aan die bepaalde (vreselijke) ziekte te lijden...
Detectiebias betekent concreet dat het aantal patiënten toeneemt, niet doordat de ziekte binnen de bevolking uitbreidt, maar omdat de diagnose sneller en/of gemakkelijker wordt gesteld. Wanneer hiervoor dubieuze vragenlijsten of niet gevalideerde analysetechnieken gebruikt worden, is de mercantiele of commerciële insteek meestal niet veraf.
'Maak van Mijn Tempel geen markthal!' riep Christus toen hij de kooplui manu militari de tempel uit ranselde (Johannes 2, vers 13-...). Wetenschap wordt vandaag de dag alsmaar meer als plat verkoopsargument gebruikt. Almaar meer wordt de argeloze patiënt meegelokt op basis van een discours waarvan de inhoud of de achtergrond z'n petje ruim te boven gaat.
Daarenboven is het voor beleidsmakers erg moeilijk om, met een beperkt eigen inzicht in een complex medisch-wetenschappelijk verhaal, wijze besluiten te formuleren. Zeker met de politiek hete adem van horden patiëntenverenigingen en andere belangengroepen in de nek.
Als medicus en beleidsmens (van beleid maken durf ik niet spreken na m'n eerste jaar Kameren) heb ik het moeilijk met de ILADS-guidelines, de 'Questionaire SIMS', en andere 'zes tekens dat je Lyme hebt'-lijstjes. Wie klaagt van de combinatie vermoeidheid-hoofdpijn-slaapstoornissen-verspringende gewrichtsklachten-plus vrouwelijke variatie (excuus: het staat er letterlijk in...) mag aan boord van de Lyme-boot.
Dit soort 'diagnostiek' leidt tot een Danteske veralgemening, een universeel schepnet waarin ongeveer elk ziek visje kan gevangen worden.
Hoe meer ik erover lees, hoe meer ik de ontbolstering zie van de ware verkoper in Horrowits en consoorten. In het beste geval wil hij oprechte hulp bieden aan mensen in nood: niemand is voor z'n plezier chronisch ziek voor lange tijd. In het slechtste geval (vrees ik) een berekend misbruik van het leed van velen om er vooral zelf beter van te worden.
Als hoeders van het overheidsbudget in moeilijke tijden moeten we ons hiertegen beschermen. Het verheugt me als medicus en parlementair, dat dit onderwerp plots van de politieke agenda is verdwenen, terug naar de wereld van de medische wetenschap, waar het thuis hoort.