Hard hart
Eén op de vier ziekenhuizen kan sluiten, orakelde CM-voorzitter Luc Van Gorp vorige week. En De Specialist bloklettert op zijn website dat bijna de helft van de ziekenhuisbehandelingen thuis mogelijk zijn. Met verwijzing naar Nederlands onderzoek.
Dat zijn koele cijfers. Bekijk het louter rationeel en er is veel mogelijk. Elk ziekenfonds is dan zo goed als overbodig. Betaal- en administratief verkeer verloopt net zo vlot rechtstreeks met het Riziv. Maar zoals elke andere in haar bestaan bedreigde organisatie - inclusief sommige ziekenhuizen - zoekt ook de CM amechtig naar een reden van bestaan. En dus wil ze ontpoppen tot een gezondheidsfonds, tot een bij uitstek sociale organisatie met oog voor de hele mens. Hartelijk dus, niet hardvochtig.
Alleen/eenzaam, ziek en zonder zorg. Maar wel thuis. Dat kan toch niet het model zijn dat Luc Van Gorp voorstaat?
Het verbaast dat net de voorman van zulk een organisatie zo hard van leer trekt tegen de ziekenhuizen. Theoretisch kan er veel in de thuiszorg. In de praktijk vergrijst de bevolking, stijgt het aantal echtscheidingen en hebben mensen minder kinderen. Dat alles leidt tot een toenemend aantal alleenstaanden. Natuurlijk zijn zij niet allemaal zielig. Maar hoe dan ook brokkelt de sociale cohesie af. Niet elke solist beschikt over mantelzorgers.
Alleen/eenzaam, ziek en zonder zorg. Maar wel thuis. Dat kan toch niet het model zijn dat Luc Van Gorp voorstaat? In oorsprong vervulden ziekenhuizen trouwens bij uitstek een sociale functie. Het waren gasthuizen, huizen waar zieken thuis zijn. Dat geldt nog steeds.
En ook. Ziekenhuizen behoren tot de grootste werkgevers in hun streek. Sluiten megafabrieken zoals Ford Genk of Renault Vilvoorde de deuren, dan staan alle sociale organisaties op hun achterste poten. Terecht. Gaat het over ziekenhuizen, dan is dat aspect blijkbaar veel minder van tel.