Consensus ADA/EASD over patiëntgerichte update
De American Diabetes Association (ADA) en de European Association for the Study of Diabetes (EASD) hebben hun nieuwe richtlijnen voor de behandeling van hyperglykemie bij type 2-diabetespatiënten gepresenteerd op het jaarlijkse congres van de EASD (Berlijn 1-5 oktober 2018).
De nieuwe richtlijnen, die resoluut zijn gecentreerd op de patiënt, werden opgesteld na analyse van 479 studies, die de laatste vier jaar werden gepubliceerd en vooral gingen over de cardiovasculaire resultaten.
De richtlijnen willen de zorgverstrekkers helpen om een behandeling te starten en aan te passen volgens het HbA1c-gehalte, de geneesmiddelen die de patiënt al inneemt, andere klinische aandoeningen of laboratoriumafwijkingen en de verwachtingen en bezorgdheden van de patiënt.
De nieuwe richtlijnen raden aan om bij het bepalen van het therapeutische beleid rekening te houden met de bezorgdheden van de patiënt en om samen met de patiënt beslissingen te nemen. Tot de helft van de patiënten volgt de behandeling niet goed na. Het onderliggende idee is dat, als je de patiënt meer bij het beleid betrekt, hij de behandeling beter zal naleven, minder complicaties zal ontwikkelen en een betere levenskwaliteit zal kennen.
Met de nieuwe antidiabetica die werden ontwikkeld, kunnen de zorgverstrekkers nu voorschrijven terwijl ze rekening houden met de comorbiditeit, de kosten en de levenswijze van de patiënten. Geen grote veranderingen wat de niet-farmacologische maatregelen betreft. Een gezonde levenswijze met bijzondere aandacht voor de voeding en lichaamsbeweging blijft de eerstelijnstherapie. Wat de medicatie betreft blijft metformine de eerstelijnstherapie.
En dan komen de nieuwigheden. De richtlijnen raden een tweedelijnstherapie aan met SGLT2-remmers (remmers van de natrium-glucose-cotransporter 2) en GLP-1-(receptor)agonisten (agonisten van de receptor voor glucagon-like peptide-1) bij patiënten met chronische nierinsufficiëntie, hartfalen of cardiovasculaire atheromatose.
SGLT2-remmers remmen de glucosereabsorptie in de niertubuli en zijn een uitstekende keuze om een achteruitgang van de nierfunctie tegen te gaan of te verhinderen en om de vochtretentie bij hartfalen te verminderen.
GLP-1-agonisten zijn ook een goed alternatief in die situaties en genieten zelfs de voorkeur bij patiënten met atheromatose. GLP-1-agonisten gaan een stijging van de glykemie tegen en stimuleren de insulineafgifte. Als de diabetes verergert, zijn GLP-1-agonisten te overwegen voor wordt overgeschakeld op insuline.
Die twee farmacotherapeutische categorieën verminderen niet alleen de diabetische complicaties, maar verlagen ook de totale sterfte bij type 2-diabetespatiënten.
Bij patiënten zonder de bovenvermelde comorbiditeit raden de richtlijnen aan die geneesmiddelen voor te schrijven en rekening te houden met de doelstellingen en verwachtingen van de patiënten over de diabetescontrole, de angst voor hypoglykemie, de gewichtsevolutie en de kosten die ten laste vallen van de patiënt na vergoeding door de sociale zekerheid of verwante instellingen.
De twee verenigingen hebben die richtlijnen gezamenlijk gepubliceerd in hun respectieve officiële tijdschriften.
MJ Davies et al. Diabetes Care. 2018 Oct 4. [Online gepubliceerd voor de papieren versie] http://care.diabetesjournals.org/content/early/2018/09/27/dci18-0033.long Diabetologia. 2018 Oct 5. [Online gepubliceerd voor de papieren versie] https://link.springer.com/article/10.1007%2Fs00125-018-4729-5