Gliflozines bij hartfalen
SGLT2-remmers (remmers van de natrium-glucose-cotransporter 2) of gliflozines verlagen het risico op ziekenhuisopname wegens hartfalen, ook bij patiënten zonder diabetes. Of ze ook doeltreffend zijn bij patiënten met een sterk verminderde linkerventrikelejectiefractie, was echter nog niet onderzocht.
De EMPEROR-Reduced-studie is een grote gerandomiseerde, gecontroleerde, dubbelblinde studie die empagliflozine 10 mg 1x/d heeft vergeleken met een placebo boven op de aanbevolen behandeling bij 3.730 patiënten met hartfalen NYHA-klasse II, III of IV met een linkerventrikelejectiefractie ≤ 40% (≤ 30% in 73% van de gevallen).
Tijdens een mediane follow-up van 16 maanden is een item van het primaire samengestelde eindpunt (cardiovasculaire sterfte of eerste ziekenhuisopname wegens hartfalen) opgetreden bij 361 (19,4%) van de 1.863 patiënten van de empagliflozinegroep en bij 462 (24,7%) van de 1.867 patiënten van de placebogroep (HR 0,75; 95% BI 0,65-0,86; p < 0,001). Het verschil was vooral toe te schrijven aan een daling van het aantal ziekenhuisopnames (HR 0,69) en werd teruggevonden zowel bij patiënten met als bij patiënten zonder diabetes.
Andere eindpunten die beter waren met empagliflozine: een lager totaal aantal ziekenhuisopnames wegens hartfalen (HR 0,70; 95% BI 0,58-0,85; p < 0,001), een tragere daling van de geraamde glomerulusfiltratiesnelheid (met respectievelijk 0,55 en 2,28 ml/min/1,73 m², p < 0,001) en een lager risico op ernstige nierproblemen.
Ongecompliceerde infecties van de geslachtsdelen zijn vaker opgetreden in de empagliflozinegroep.
M Packer et al. N Engl J Med. 2020; 383: 1413-24.