Kwetsbaar

Psychiater in opleiding

Een goede vriend beargumenteert dat de therapeut waar hij naar zijn gevoel de beste voortgang mee boekte degene was die ook iets van zichzelf durfde laten zien. Die therapeut liet via zijn eigen kwetsbaarheid zien dat hij ook maar gewoon een mens was.

Ik deel in mijn therapeutische relatie nagenoeg niets. Het meeste dat sommige patiënten van me weten is dat ik thuis katten heb - en dat is vooral een gevolg van de momenteel alomtegenwoordige videoconsultatie. Het idee van meer te delen voelt voor mij eerder ongepast, tot soms gevaarlijk zelfs. Maar is dat een correcte inschatting of mis ik hier juist kansen?